Anne ve babasının görev yaptığı hastanede doktor oldu: “Evde prensesimiz, hastanede doktor hanım”

Antalya’nın Finike ilçesinde, 26 yaşındaki Eylül Uçal, anne ve babasının uzun yıllardır görev yaptığı hastaneye pratisyen hekim olarak göreve başladı. İlk görev yeri olarak ailesinin çalıştığı hastanenin acil servisine atanan genç doktor, çocukluk yıllarında anne ve babasını nöbette ziyaret ettiği koridorlara bu kez hekim olarak dönerek ailesine büyük bir gurur yaşattı.

Finike Devlet Hastanesi’nde görev yapan Sağlık Memuru İsa Uçal (53) ile Enfeksiyon Hemşiresi Fatma Uçal (50) çiftinin tıp fakültesini bitiren kızları Eylül Uçal (26), girdiği kura sonucunda ailesinin yıllardır emek verdiği Finike Devlet Hastanesi Acil Servisi’ne hekim olarak atandı. Yıllar boyunca ailesini ziyaret etmek için girdiği hastane koridorlarında artık beyaz önlüğüyle şifa dağıtmaya başlayan Dr. Uçal’ın atanması, hastane çalışanları ve ailesi için duygu dolu anlara sahne oldu.

“Şans yüzümüze güldü, birlikte çalışıyoruz”

Atama sürecini ve çocukluk hayalini anlatan Pratisyen Hekim Eylül Uçal, şu ifadeleri kullandı:

“Atama sonuçları açıklandığında annem benden önce davranıp aradı. Telefonda sevinçten ağlıyordu; onun sesini duyunca birlikte duygusal anlar yaşadık ve gözyaşlarımızı tutamadık. Çünkü bu atama sadece benim değil, ailemin de yıllardır verdiği büyük emeğin ve birlikte kurduğumuz hayalin karşılığıydı. Çocukluğumdan beri hastaneye anne ve babamı ziyarete gelirdim. Özellikle annemin nöbetlerine gider, hekimleri hayranlıkla izlerdim. Beyaz önlüğün hayatımdaki yeri hep ayrıydı ve tüm çabamı hekim olabilmek için harcadım. Çok şükür ki bugün buradayım. Anne ve babamla aynı çatı altında çalışabileceğimi açıkçası tahmin edemezdim. Atama dönemi yaklaştıkça ’Acaba böyle bir şans bize güler mi?’ diyordum; şans yüzümüze güldü ve bugün burada birlikteyiz. Karşılarında beyaz önlüğümle durduğum o an; sadece mesleğe başladığım gün değil, ailemle birlikte verdiğimiz yılların emeğinin ve ortak hayalimizin gerçeğe dönüştüğü andı.”

“Hastanede, bey, hanım diye hitap ediyorum, çıktığım anda anneciğim, babacığım”

Eylül Uçal, hastane ile ev ortamında ailesiyle olan diyaloglarına da değinerek, “Hastanede içimden annecim, babacım demek çok geçiyor ama kendimi durduruyorum. İsa bey, Fatma hanım diye hitap ediyorum ama hastaneden çıktığım anda tabii ki babacığım, anneciğim diye devam ediyorum” dedi.

“Evde prensesimiz, hastanede doktor hanım”

Kızlarıyla aynı çatı altında görev yapmanın tarif edilemez bir gurur olduğunu belirten Uçal çifti ise duygularını şu sözlerle dile getirdi:

“Bu durum aslında bizim en büyük hayalimizdi. Kızımız tıp fakültesini kazandığı andan itibaren ’Acaba birlikte çalışmak bize de nasip olur mu?’ diye düşünüp çok dua etmiştik. Şimdi bu duaların karşılığını görüp kızımla aynı hastanede çalışma mutluluğunu ve gururunu yaşamak tarifsiz bir duygu. Burası resmi bir kurum olduğu ve unvanlarımızla görev yaptığımız için hastanede kendisine tabii ki ’Doktor Hanım’ diyoruz. Gerçi iş yoğunluğu arasında bazen ağzımızdan ’kızım’ sözcüğü kaçmıyor da değil ama evimize döndüğümüzde o bizim canımız, prensesimiz. Eylül bize o kadar çok gurur yaşattı ki tek bir anla sınırlandırmak zor. Tıp fakültesine başladığındaki önlük giyme töreni ile mavi önlüğünü giyip ilkokula adım attığı ilk günkü heyecanı hâlâ gözlerimizin önünde.”

“Yuvaya geri dönüş gibi oldu”

Hastanede yaşanan anlamlı birliktelikten duyduğu memnuniyeti aktaran Finike Devlet Hastanesi Başhekimi Doç. Dr. Yücel Kurt ise şunları kaydetti:

“Uzun yıllardır birlikte çalıştığımız iki değerli mesai arkadaşımızın kızlarının hekim olarak hastanemize atanması ve aynı ortamda görev yapmamız bizler için çok gurur verici. Kendi evladımızın büyüyüp okuduktan sonra yuvamıza geri dönmesi gibi bir his oldu. Öğrencilik dönemlerinde de hastanemize gelir, bizleri ziyaret ederdi; şimdi bir meslektaş olarak çalışmak tarifsiz bir mutluluk. Bu birliktelik aynı zamanda kurumumuzdaki samimi ve huzurlu çalışma ortamının da en güzel kanıtıdır. Daha önce basında sağlık çalışanlarımızın evlatlarının yanlarına hekim olarak atandığını görüp mutlu olurduk. Şimdi aynı tablonun kendi hastanemizde gerçekleşmesi bizler için apayrı bir kıvanç kaynağı oldu.”